ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΛΩΡΟΚΩΣΤΑ "ΜΙΚΡΟ ΛΕΥΚΟ ΚΟΧΥΛΙ"

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα
σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από
πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν
στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της
γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη
τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου
πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες
τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά
με το φεγγάρι.


Γιάννης Ρίτσος  ,Για τα παιδιά.






                         ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΛΩΡΟΚΩΣΤΑ  ,   “Μικρό λευκό κοχύλι”

       Ο λόγος της είναι πάντα τόσο γήινος, αλλά και τόσο βαθύς και συναισθηματικός με αυτό το μοναδικό χάρισμα, να μιλάει για το πιο δύσκολα πράγματα, τα πιο τραγικά και να σε κάνει να βλέπεις την ελπίδα.Να νιώθεις, ότι  ακόμη και στα πιο δύσκολα τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά κι απόλυτα.

 

             Το βιβλίο “Μικρό λευκό κοχύλι” είναι ο μονόλογος μιας μητέρας, που έχει χάσει την κόρη της. Από μόνο του το γεγονός του θανάτου του παιδιού μιας μάνας, είναι ό,τι πιο σπαραχτικό και τραγικό μπορεί να ζήσει άνθρωπος.
Ενοχές, λάθη, ανυπαρξία της δεύτερης ευκαιρίας, της απόλυτης αδυναμίας της επανόρθωσης και όλο αυτό είναι αβάσταχτο.

            Σε κάποια σημεία του βιβλίου, ο μονόλογος συναντά τον αντίλογο της κόρης σαν σελίδες από το ημερολόγιό της. Νοερά αυτοί οι δύο λόγοι συναντιούνται.

ΜΙΚΡΑ   ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ:

      Ξέρω που είσαι. Πού θα σε βρω αν σε ψάξω. Στα όνειρά μου. Στις φωτογραφίες μας .Μέσα μου .Θα'σαι εκεί ασφαλής. Είμαι ευτυχισμένη που διάλεξες το σώμα μου για να γεννηθείς. Είμαι υπερήφανη που ήμουν η μαμά σου.Μικρό το πέρασμά σου στη γη! Στη ζωή μου. Μα, μου 'εμαθες τόσα...

    Μόνο εκεί μπορούσα να υπάρξω χωρίς εσένα. Στην ανυπαρξία!

   Πόσο πόνο μοιράσαμε γιατί φοβόμασταν να κοιτάξουμε μέσα μας;

  Δεν έξερα ,παιδί μου, πως ο ρόλος της μάνας είναι απέραντος. Έπρεπε να 'μαι η καλή νεράιδα και η κακιά μάγισσα την ίδια στιγμή.

  Είναι παράξενα τα πρόσωπα που έχει η εξουσία . Είναι μυστήριο το ότι  μπορεί να επιβιώνει σε κορμιά ασήμαντα.

ΚΩΣΤΑ Ι.ΚΑΛΑΤΖΗ " Η ΑΣΗΜΟΠΕΤΡΑ", ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

  "Κείνο που σήμερα δε φαίνεται χρήσιμο,  αύριο μπορεί να'ναι πολύτιμο. Δε ζούμε το τέλος της Ιστορίας."

   " Ο μπάλος είναι ο πιο όμορφος ελληνικός χορός.  Είναι μια ιστορία ολόκληρη. Η πιο παλιά ιστορία ,η μόνη ιατορία του ανθρώπου. Ο άντρας που ζητάει τη γυναίκα, κι η γυναίκα, που χίλια -μύρια τσαλίμια κάνει,  και τον ζητάει κι αυτή ολόψυχα κι ολόκορμα τον άντρα. Ο μπάλος είναι το αίωνιο ερωτικό παιχνίδι. Το αρσενικό και το θηλυκό πιασμένα στο μεγάλο δόκανο της  Δημιουργίας. 

    Η Σάμος είναι η ασημόπετρα, που πάνω της δοκιμάζουν οι σαράφηδες το χρυσάφι και  το ασήμι.Μια λυδία λίθος. 


   Στο καπέλο το δικό σου πρέπει να χωράει μόνο το κεφάλι το δικό σου...


     ΓΡΑΜΜΑ

      Μάνα μου

   Οι κάλτσες που μου έστειλες ήταν ζεστές.Τις ήθελα. Όπου να'ναι θα μπει ο χειμώνας  και δω πέρα δε βρίσκεις τίποτα ν'αγοράσεις.Τα κράπφεν είχαν μπαγιατέψει. Μα δεν πειράζει, φτάει που τα έφτιαξες εσύ. Τα'τρωγα και σε θυμόμουνα.
  Πάντα σε θυμάμαι ,μάνα.
 Ακόμα και τη στιγμή που τα σπλάχνα μου τα οργώνει η πίεση, όταν το αεροπλάνο σηκώνεται απ' τη βύθιση ,ακόμη και τη δύσκολη εξείνη στιγμή  πριν λιγοθυμήσω, εσένα θυμάμαι ,μάνα.
  Θαρρώ πως γίνεται σκοτάδι ξαφνικά, κι έρχεσαι νυχοπατώντας, όπως όταν ήμουνα παιδί, να με σκεπάσεις και να μου χα'ι'δέψεις το μάγουλο.. 



    Ο ''μέχρις  εσχάτων''  αγώνας σας εδώ ,σε τι θα εξυπηρετήσει; Μην παρασέρνεστε απ' το φιλότιμο και το μύθο για την ''τιμή των όπλων". Τα όπλα δεν έχουν τιμή. Τα όπλα είναι εργαλεία. Τίποτ' άλλο.Τον τόπο και την ώρα που θα δώσει κανένας τη μάχη  του πρέπει ,όσο γίνεται, να τη διαλέξει ο ίδιος. Σκοπός δεν είναι το ολοκαύτωμα ,είναι η νίκη. Η επιτυχία με το μικρότερο κόστος.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ!! ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΤΗ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ.....

Μ. ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ . Ο ΚΛΑΣΙΚΟΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

                



                           

''Την προσωπική σου ευτυχία, δεν θα βρεις υλικά να την φτιάξεις.

Θα την ανακαλύψεις μόνος σου, μέσα στα ξένα μάτια, στην ξένη χαρά, στο ξένο τραγούδι.

Πρέπει να συνηθίσεις να αγαπάς εκείνο που σου λείπει. Να συνηθίσεις να αντέχεις εκείνο που έχεις.

Να συνηθίσεις στο δικό σου  “ψυχικό καθόλου” και στων άλλων το “ψυχικό παν”.

Την μέθοδο να δίνεις λίγη ευτυχία στους άλλους, τα λεξικά την γράφουν

έτσι...την λένε...μαρτύριο.

Αλλά ποιος ξέρει; Μπορεί αυτή να είναι η πραγματική και η μόνη

ευτυχία''

                                                                                                                                       Μ.Λουντέμης

O ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ ! ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ! ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΕ ΤΑΙΝΙΑ.

Debra Winger/Theresa Russell (Black Widow 1987) movie

 

   

ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΚΗΝΙΚΑ

Νέα Ανάρτηση:

ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΡΕΝΤΙΝΑΣ ''ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ'' , ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΣΟΛΑΚΗ

ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΑΓΕΙΡΑ. ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ...