Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

ΕΡΩΦΙΛΗ



 Γ. ΧΟΡΤΑΤΣΗΣ, ΕΡΩΦΙΛΗ
                        
ΕΡΩ.
Τόσες δεν είναι οι ομορφιές, τόσα δεν είν' τα κάλλη,
μα τούτο εκ την αγάπη σου γεννάται* τη μεγάλη.
Μα γή όμορφή 'μαι γή άσκημη, Πανάρετε ψυχή μου,
για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.
ΠΑΝ.
Νερό δεν έσβησε φωτιά ποτέ, βασίλισσά μου,
καθώς τα λόγια τα γροικώ* σβήνουσι την πρικιά* μου.
Μ' όλον ετούτο, αφέντρα μου, μα την αγάπη εκείνη,
που μας ανάθρεψε μικρά, και πλια παρ' άλλη εγίνη
πιστή και δυνατότατη σ' εμένα κι εις εσένα,
και τα κορμιά μας σ'άμετρο* πόθο κρατεί δεμένα,
περίσσα* σε παρακαλώ ποτέ να μην αφήσεις
να σε νικήσει ο βασιλιός, να μ' απολησμονήσεις.
ΕΡΩ.
Oϊμένα*, νά 'βρω δε μπορώ ποιαν αφορμή ποτέ μου
σου 'δωκα στην αγάπη μου φόβο, Πανάρετέ μου,
να πιάνεις τόσα δυνατό, σα να μηδέ γνωρίζεις
το πως το νου και την ψυχή και την καρδιά μου ορίζεις.
Έρωτα, απείς* τ' αφέντη μου τ' αμμάτια* δε μπορούσι
πόσα πιστά και σπλαχνικά τον αγαπώ να δούσι*,
μιαν απού τσι σαΐτες σου φαρμάκεψε και ρίξε
μέσα στα φυλλοκάρδια μου και φανερά του δείξε
με τον πρικύ μου θάνατο πως ταίρι του απομένω,
και μόνο πως για λόγου του στον Άδη κατεβαίνω.
ΠΑΝ.
Τούτο ας γενεί σ' εμένα ομπρός, φόβο κιανένα αν έχω
στον πόθο σου, νεράιδα μου, γή αν έν' και δεν κατέχω
πως μήδ' ο θάνατος μπορεί να κάμει να σηκώσεις
τον πόθο σου από λόγου μου κι αλλού να τόνε δώσεις.
Μα δεν κατέχω ποια αφορμή με κάνει και τρομάσσω,
το πράμα, που στο χέρι μου κρατώ σφικτά, μη χάσω,
κι εκείνο, απού παρηγοριά πρέπει να μου χαρίζει,
τσ' ελπίδες μου τσ' αμέτρητες σε φόβο μού γυρίζει.
ΕΡΩ.
Τούτό 'ναι απού το ξαφνικό μαντάτο που μας δώσα,
μα μην πρικαινομέστανε*, Πανάρετέ μου, τόσα,
γιατί ουρανός, απού 'καμε κι εσμίξαμεν αντάμι*,
να στέκομε παντοτινά ταίρια μάς θέλει κάμει.
Τον ουρανό, τη θάλασσα, τη γη και τον αέρα,
τ' άστρα, τον ήλιο το λαμπρό, τη νύκτα, την ημέρα,
παρακαλώ ν' αρματωθού, να 'ρθουν αντίδικά* μου,
την ώρα οπ' άλλος θέλει μπει πόθος εις την καρδιά μου.
  



Η Ερωφίλη της Ιωάννας Λιάμα !


ΠΑΝ.
Γλυκιά μου Ερωφίλη, τα αισθήματά μου για σένα δεν αλλάζουν και δεν πρόκειται να αλλάξουν, ακόμα κι αν έρθω αντιμέτωπος με όποιον χρειαστεί. Ξέρεις πως με έναν σου γλυκό λόγο μπορώ να σβήσω ό,τι με πικραίνει.
ΕΡΩ.
Τα λόγια σου το ξέρω πως είναι αληθινά και τα εννοείς μα εγώ πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σε σένα και στον πατέρα μου και μου είναι τόσο δύσκολο.Μακάρι να μην τα περνούσαμε όλα αυτά και να ήταν όλα διαφορετικά. Προτιμώ να πεθάνω παρά να ζήσω αυτές τις φοβερές μέρες και τα διλήμματα.
ΠΑΝ.
Μην το ξαναπείς αυτό. Ξέρεις πως ο θάνατος δεν μπορεί να μας χωρίσει. Ξέρεις πως ο θάνατος δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που τόσα χρόνια χτίζαμε......



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

...