Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

ΜΕ ΤΟ ΔΙΩΓΜΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ,ΛΙΜΠΥ ΤΑΤΑ ΑΡΣΕΛ


 
    Η συγχώρεση αφορά πράξεις που δεν έπρεπε να γίνουν και δεν μπορούμε να τις ξεχάσουμε . Η συγχώρεση αφορά το ασυγχώρητο. Εκείνος που  συγχωρεί δεν ξεχνά , δεν εγκρίνει την πράξη που έγινε ούτε θα την εγκρίνει στο μέλλον .Θεωρεί το θύτη υπεύθυνο , αλλά η τραυματική του μνήμη επουλώνεται , όταν παρέχει στον ένοχο τη δυνατότητα να κάνει μια νέα αρχή.
    Αυτό που συμβαίνει συναισθηματικά είναι ότι ο πληγωμένος: α)απαγκιστρώνεται από το θυμό, τη απογοήτευση ,τη θλίψη και το φόβο που κρύβει μέσα του ,β) παραιτείται από την εκδίκηση , γ) αμβλύνεται η μνησικακία του, δ) παρατηρεί τον θύτη υπό ένα καινούργιο φως ,ε) τοποθετεί τον ίδιο τον εαυτό του σε ένα καινούργιο πλαίσιο. Δεν νοείται συγχώρεση χωρίς μείωση του θυμού. Η τραυματική μνήμη επουλώνεται , αλλά δεν εξαφανίζεται ποτέ
 
       
 
     ....Γλυκιά νοσταλγία για το τότε, καημός γι' αυτό που δεν υπάρχει  πια , χαρά που ξαναβρήκε μια απ' τις ρίζες της, θλίψη για όλα τα πρόσωπα που λείπουν , θυμό γι' αυτούς που σκότωσαν τον πατέρα της και πήραν τα υπάρχοντά τους, ευγνωμοσύνη που βρήκε την παλιά  της εστία. Αλλά νιώθει και το αίσθημα της στέρησης , γιατί  η ξεθωριασμένη θύμηση για το σπίτι της επανήλθε απότομα ,ζευγαρωμένη με τον πόνο που ξυπνά  ,όταν κάτι που αισθανόμαστε πολύ δικό μας ζωντανεύει στον μέσα μας κόσμο ,για να το χάσουμε την επόμενη στιγμή στον έξω κόσμο- της πραγματικότητας. Είναι ο πόνος για την απόσταση που μας χωρίζει από κάτι που μας είναι πολύ οικείο, αλλά που συνάμα δεν μας ανήκει πια. Όπως όταν συναντάμε έναν παλιό αγαπημένο που δεν ξεχάσαμε ποτέ, αλλά που κι αυτός και εμείς είμαστε δεμένοι με άλλους πια.

    Η συγκάλυψη της αλήθειας διαπιστώνεται σ' αυτά που δε λέγονται .Δεν υπάρχει μόνο η μνήμη ,αλλά και η λήθη, και κάθε οικογένεια έχει τα μυστικά της, τα οποία είτε δεν αποκαλύπτει είτε έχει απωθήσει στην αφάνεια.

    Η μνήμη δεν είναι χαλί υφασμένο που μπορεί να ξετυλιχτεί όποτε τη χρειαζόμαστε ,να ξανατυλιχτεί και να μπει στην ναφθαλίνη, όταν δεν χρησιμοποιείται. Μπορεί να παρομοιαστεί με ένα υφαντό που κατασκευάζεται με στημόνι και υφάδι: το σχέδιό του αντιστοιχεί σε μια ιστορία και διαφοροποιείται κάθε φορά που κάποιος τη διηγείται ή την αναπολεί. Μιλάμε λοιπόν για ανακατασκευή , όχι για ξετύλιγμα της μνήμης.

    Σε κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία που μου παρουσιάζεται δεν παύω να διακηρύττω και να ομιλώ για την μικρασιατική γη των πατέρων μας. Τι κι αν γεννήθηκα στη Θερμή της Λέσβου; Είμαι Μικρασιάτισσα. Είμαι ο σπόρος που κυοφορήθηκε μες στα αγιασμένα χώματα της Γης αυτής της Επαγγελίας, της ποτισμένης με ιδρώτα και αίμα ελληνικό , της σπαρμένης από τα ιερά κόκκαλα χιλιάδων μαρτύρων και ηρώων. Είμαι από τη γη που έκρυψε στα έγκατά της τόσα κορμιά αδικοσκοτωμένων Ελλήνων .Έζησα το δρόμο της προσφυγιάς και του ξεριζωμού. Στην πραγματικότητα δεν το έζησα εγώ αυτό αλλά οι γονείς μου. Μνήμες δικές μου δεν έχω εγώ ,χαμένε Παράδεισε. Μα έχεις βιώσει μέσα μου από τις μνήμες των δικών μου. Και σαν αναρωτιέμαι ποια είναι η αληθινή πατρίδα μου, μαγνητικά η σκέψη μου με τραβά κοντά σου...


    
   Πριν δυο χρόνια στα πράγματα της γιαγιάς μου βρήκα ένα χειρόγραφο  –οικογενειακό κειμήλιο. Είναι μια σύντομη ομιλία που είχε ετοιμάσει, για να εκφωνήσει  στα αποκαλυπτήρια του χάλκινου γλυπτού για τη Μικρασιάτισσα  μάνα, που το 1984 στήθηκε  στο παλιό λιμάνι της Απάνω Σκάλας , στη Μυτιλήνη, εκεί όπου ξεμπάρκαραν οι κουρελιασμένοι πρόσφυγες το 1922. Όμως το πρόγραμμα ήταν γεμάτο ομιλίες  ντόπιων και άλλων επισήμων και η ομιλία που είχε ετοιμάσει η γιαγιά μου δε ‘’χωρούσε’’. Η ομιλία της δεν έγινε δεκτή ,γιατί δεν είχε φροντίσει να την προαναγγείλει νωρίτερα στους διοργανωτές. Σε όλη αυτή την ωραία εκδήλωση δεν είχε μιλήσει καμία γυναίκα, και μάλιστα παθούσα. Προσπάθησε να πλησιάσει το Δεσπότη , μα ο κύκλος  ήταν κλειστός… Πρόκειται για κάτι σπαρακτικό, γιατί  όπως ακριβώς η γιαγιά μου αποκλείστηκε από το να μιλήσει για το ίδιο της το πεπρωμένο, έτσι αποκλεισμένοι  ήταν και παραμένουν τόσοι και τόσοι άλλοι πρόσφυγες όχι μόνο από εκδηλώσεις και τελετές ,αλλά από τις αίθουσες όπου πίσω από τις κλειστές τους πόρτες συνεδριάζουν κομψοί πολιτικοί και διπλωμάτες σχεδιάζοντας το μέλλον τους στο χάρτη και στην ιστορία.



     
ΜΕ ΤΟ ΔΙΩΓΜΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ // ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤ
 
 



      

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

ΤΟ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΥΛΙΩΤΗΣ


 
       Τα τραγούδια μας μιλούσαν για την τραγική μοίρα των Ρωμιών και της Ρωμιοσύνης. Υμνούσαμε και μοιρολογούσαμε τους δικούς μας ανθρώπους που, τις κρίσιμες ώρες του βίου τους, ξεπέρασαν τις αδυναμίες και τα πάθη τους και οδηγήθηκαν στην υπέρβαση κα τη θυσία. Και αυτοί ήταν οι πατεράδες μας , οι παππούδες μας , οι πρόγονοί μας. Υμνούσαμε και μοιρολογούσαμε τους δικούς μας, αφού αυτοί μας έσπειραν  και μας συνδέουν μαζί τους οι νόμοι της κληρονομικότητας.
 
            Οι άξιοι και έξυπνοι άνθρωποι  που έχουν εξουσία  και θα μπορούσαν να λύσουν προβλήματα είναι θωρακισμένοι και μπλοκαρισμένοι. Δεν μπορεί να τους φτάσει κανείς. Τους έχουν αλυσοδέσει για τα καλά.

          Σε τι κόσμο σε φέραμε παλικάρι μου; Πώς να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας, αφού έχουμε σύγχυση για την ορθότητά τους ; Από τότε που σε φέραμε στον κόσμο η μόνη μας σκέψη και φροντίδα είναι να εξασφαλίσουμε το μέλλον σου και την ευτυχία σου. Λαχταράμε να σε φτιάξουμε ελεύθερο πολίτη , χωρίς να ξέρουμε καλά καλά την έννοια της ελευθερίας και σιγά σιγά σε σκλαβώνουμε στις δικές μας επιλογές. Θέλουμε να σε δούμε έντιμο και έξυπνο πολίτη , μα κάθε μέρα διαπιστώνουμε πως αυτά τα δυο δεν πάνε μαζί. Το ''έντιμος'' είναι επίθετο του ''βλάκας'' και το ''έξυπνος'' επίθετο του απατεώνα.
 
           

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ....


Με τι μπορεί να παρομοιαστεί η πόλη;
Με έναν ζώντα οργανισμό; Ένα ανθρώπινο σώμα;
Οι κάτοικοι είναι τα κύτταρα, ενώ οι γειτονιές κι οι συνοικίες, οι ιστοί της.
 
Ένας οργανισμός αναπτύσσεται, εξελίσσεται, ανθίζει κι ύστερα αρχίζει η παρακμή, ενίοτε μια ανανέωση, καμιά φορά μια αναγέννηση.
Μια πόλη περνάει από τα ίδια στάδια;
Παρακμάζει μια πόλη εκ των έσω;
Απειλείται από δικά της κύτταρα;
 
Πότε η πόλη αδιαφορεί ή αδυνατεί να θρέψει τους κατοίκους της;
Πότε η πόλη διώχνει τα “παιδιά” της;
 
Πότε ανασυντάσσεται;
Ποιες συνταγές ακολουθεί για το δρόμο προς τη νέα της ταυτότητα;
Υπάρχουν στιγμές που αρνείται την καταγωγή της, την ιστορία της;
 
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του λένε, είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει!
Εν τέλει ποια είναι η ταυτότητα της πόλης αυτής;
 
Μήπως η δική σου ταυτότητα, είναι η ταυτότητά της;
Εσύ, εγώ, εμείς, είμαστε η ταυτότητα της πόλης αυτής!
Δημήτρης Τσιλινίκος