ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΑΓΕΙΡΑ. ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ...

Εψαχνα λόγο στην ύπαρξή μου........Α.Τ

 Δεν θα κάθομαι πια  στο θρανίο μου μόνος
Τα χέρια μου δε θα είναι πια κενά χωρίς την 
                     αγκάλη σου
Δεν θα κοιμάμαι πια τα βράδια μόνος μου
            γιατί γνώρισα εσένα. 



   Έψαχνα λόγο στην ύπαρξή μου
Έχασα την αρμονία μου για να τον βρω
      ρωτώντας συνέχεια πολλά γιατί 
   αλλά εσύ τους έδωσες απάντηση. 



Μου έδεσες το αίσθημα του "εγώ"
          Απάντησες στα γιατί μου
     Σκοτώνοντας το φόβο μου
   Κοιμούμενη  μαζί μου


Εσένα , γι' αυτό  σ' αγαπώ.

ΠΡΟΣΕΞΕ ΜΗ ΒΟΥΤΗΞΕΙΣ! Σ.Σ.

                              Ο έρωτας είναι ένα πηγάδι.
                              Ένα πηγάδι στο πιο ψηλό βουνό.
                              Η διαδρομή είναι δύσκολη.
                              Μπορεί να πληγωθείς.
                              Όταν το φτάσεις όμως θα λυτρωθείς.
                              Πρόσεξε όμως,
                              μη βουτήξεις.
                              Θα μπεις στον πειρασμό αλλά
                              μη βουτήξεις.
                              Αν είσαι μέσα του κι αυτό γκρεμιστεί,
                              θα γκρεμιστείς
                              και εσύ.
                              Κάτσε πλάι του.
                              Απόλαυσε το γάργαρο νερό του,
                              Μην κάνεις το λάθος να βουτήξεις....

    Όταν σου αρέσει ένα λουλούδι , θα το κόψεις, για να το κάνεις δικό σου. Όταν αγαπάς ένα λουλούδι ,πας και το ποτίζεις κάθε μέρα!! (Έρωτας -Αγάπη)

    Αν μέσα στο  λεξικό της ζωής σου βρεις την λέξη αγάπη , δες τις συνώνυμες με αυτήν λέξεις. Κάπου εκεί πρεπει να βρεις την λέξη συμπλήρωση. Αν όχι, κάποιο λάθος θα έχει γίνει ...

    Στο λεξικό της ζωής θα πέσεις πολλές φορές πάνω στην λέξη αγάπη. Για να καταλάβεις ποια είναι η σωστή , δες την σημασία. Αν εκεί δεις την λέξη  αλληλοσυμπληρώση, τότε βρήκες την πραγματική αγάπη.

              Σ.Σ

                   

NEOI ΤΗΣ ΓΗΣ!!

                                
«νέοι της γης
του γένους, μπορεί και του σύμπαντος ίσως,
οι σημαίες που σήμερα λείπουνε
πάνω απ’ τη γη υπάρχουνε μέσα σας…»

(Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ο κόσμος στο τέλος του»)

  

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ. Ερωτήσεις στον αγαπημένο που έφυγε.....

                

            Οι απορίες μου είναι πολλές. Φοβάμαι να τις εκφράσω όλες. Μάλλον γιατί φοβάμαι την αλήθεια...Θα τολμήσω όμως και θα σου κάνω μια ερώτηση. 'Ηταν κάτι από αυτά που ζήσαμε αληθινό; Ή μήπως όλα ήταν στο μυαλό μου;Το γεγονός ότι δεν είμαστε πια μαζί με έχει ταράξει αρκετά. Δυστυχώς εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι γι'αυτό.Όχι ότι δεν  θέλω ,αλλά δεν μπορώ.Εσύ κάνεις το αντίθετο.Μπορείς αλλά δεν θες...

                    Στέλιος

Ο ΘΕΤΟΣ ΜΟΥ ΠΑΤΕΡΑΣ!! Γ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

    



                          


                           

   Ο θετός μου πατέρας. Κάποιες φορές είναι εκνευριστικός αλλά ταυτόχρονα λατρεύσιμος. Έχει μανία να τρομάζει τους πάντες μέσα στο σπίτι και ειδικά τις φίλες μου. Εμφανισιακά είναι ψηλός, σχετικά λεπτός με καστανά μαλλιά, πράσινα μάτια και ένα υπέροχο τεράστιο χαμόγελο. Περνάμε αρκετές ώρες την μέρα μαζί κάνοντας πράγματα που μας αρέσουν, άλλωστε η μαμά μου λέει ότι είμαστε ίδιοι. Είμαστε μαζί έντεκα από τα δεκατέσσερα χρόνια της ζωής μου και αυτό μας κάνει  να έχουμε απεριόριστη αγάπη ο ένας για τον άλλον. Φαίνεται πως υπάρχει αγάπη, κάνει τα πάντα για μένα, χαίρεται με τις χαρές μου και δεν θέλει ποτέ να με βλέπει λυπημένη. Είναι πολύ ξεχωριστός για εμένα.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ....ΟΧΙ ΜΟΝΟ.........

Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας στην αυγή της ανεξαρτησίας της.

     Μαζί με τους ιστορικούς αυτής της περιόδου του πόνου, ας μεταφερθούμε στις κορυφές των βουνών της Ελλάδας... ας στρέψουμε γύρω το βλέμμα μας... Τι απελπισία!... Παντού ερείπια! Άμορφοι όγκοι και χαλάσματα που ακόμα καπνίζουν, δακρυσμένες γυναίκες, οικογένειες χωρίς ψωμί! Μάταια αναζητούμε τις πόλεις, ούτε χωριά δεν υπάρχουν! Στα πόδια του Παρθενώνα, κάτω από το φωτοστέφανο του ένδοξου ονόματος της Αθήνας, κείτονται καλύβες, μισές πέτρα, μισές ξύλο. Μπροστά τους περνούν μονοπάτια, όχι δρόμοι, και αυτά ακόμα τα περάσματα ακατάστατα και λασπωμένα! Κανένα σύγχρονο μνημείο! Ιερά μάρμαρα μόνο, στοιχειωμένα από τις σκιές των παλαιών! Εδώ, φυτείες ξεραμένες, ξεριζωμένες, πυρπολημένες. Εκεί αμπέλια και ελαιώνες κατεστραμμένοι. Κανένας δρόμος, καμία απόδειξη λειτουργίας μιας προηγούμενης διοίκησης! Όλα πρέπει να γίνουν από την αρχή! Όλα πρέπει να αρχίσουν από το τίποτα! Και αυτά τα «όλα» πρέπει να γίνουν από μια χούφτα ανθρώπους, τους λίγους που μπορούν να διευθύνουν, να διδάξουν, να δημιουργήσουν το Έθνος! Τι εργασία αντάξια γιγάντων! Και μερικοί θα ήθελαν να έχουν ήδη ολοκληρωθεί όλα αυτά, να είναι τα πάντα στρωμένα, διαμορφωμένα! Πού και πότε έφθασαν λίγα μόλις χρόνια στη Δύση για να πετύχει ένα τέτοιο θαύμα;

Από το βιβλίο, Pierre Α. Moraitinis, La Grece telle qu'elle est, Paris, Athenes, Berlin, 1877 (ανατύπωση Δ.Ν. Καραβίας, 1987) Avant-propos, p. 7-8.

ΑΛΑΝ ΦΕΡΣΤ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ, ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

                Εκείνο που μάθαμε στη Γερμανία είναι ότι η ζωή κυλάει ωραία, όταν οι πάντες κάνουν τη δουλειά τους  και κάνουν ό,τι τους πουν. Η αρμονία ,όπως την αποκαλούμε ,αποτελεί ισχυρή δύναμη ενός έθνους.......Αντιμετωπίσαμε αρκετή ανυπακοή στην αρχή .Όμως είμαστε υπομονετικοί ,σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι και με τον καιρό τη θεραπεύσαμε. Ανακαλύψαμε  πως με την επιμονή από πλευράς μας η ανυπακοή μετατρέπεται  σε δυσπιστία και με τον καιρό σε συμμόρφωση. Ω, ο κόσμος τρέφει τις πλέον βίαιες σκέψεις ,όμως τις κρατά για τον εαυτό του. Ωστόσο ,εξωτερικά, στην καθημερινότητά του, ο καθένας κάνει ό,τι του πούμε, εξού και υπάρχει αρμονία. Μεγάλο τμήμα της Ευρώπης διαπιστώνει ότι η αρμονία αυτή δεν είναι τόσο άσχημη όσο φοβόταν ,και σύντομα όλοι μας θα συνεργαζόμαστε.

ΧΑ'Ι'ΚΟΥ

           Το χαϊκού είναι είδος ποίησης, μια ιαπωνική ποιητική φόρμα, με συνολικά 17 συλλαβές (5-7-5). Θεωρείται η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο.
Ο πρώτες προγονικές μορφές του χαϊκού έρχονται από τον 8ο αιώνα, βρίσκουν όμως την ολοκλήρωσή τους στο τέλος του 17ου με κύριο εκπρόσωπο και εκφραστή τον Ιάπωνα ποιητή Matsuo Basho, με τον όρο χαϊκού να καθιερώνεται το 1890 από τον Masaoka Shiki και να επικρατεί μέχρι σήμερα.
Στην Ελλάδα εμφανίζονται τα πρώτα θεωρητικά κείμενα για την ιαπωνική ποίηση, με τη διάδοση του είδους στην Ευρώπη στις αρχές του 20ου αιώνα. Πατέρας και ουσιαστικός εισηγητής των χαϊκού στην Ελλάδα θεωρείται ο Γιώργος Σεφέρης με την εμφάνιση των 16 χαϊκού του στο «Τετράδιο Γυμνασμάτων» του, το 1940. Ακολουθούν ο Ζήσιμος Λορεντζάτος το 1969 με το «Αλφαβητάρι» του που αποτελεί και την πρώτη αυτοτελή συλλογή χαϊκού και στη συνέχεια ο Ι.Δ.Αντωνίου το 1972 με τη συλλογή του «Χάι – Κάι και Τάνκα»
 

«…Γεννήθηκε στην Ιαπωνία του Μεσαίωνα. Η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. Αναλαμπή αλήθειας. Μια φευγαλέα στιγμή που διατηρείται στην αιωνιότητα. Υπαινικτικό. Ενίοτε περιπαικτικό. Πάντοτε οικουμενικό. Δεν εξηγεί. Επιτρέπει τις πολλαπλές αναγνώσεις του Ενεστώτα στον Μέλλοντα. »

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Να σκέφτεσαι τους άλλους
Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,
στον εαυτό σου γύρισε και πες:
«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».


( Ποίημα από την έκδοση «Μαχμούντ Νταρουΐς…να σκέφτεσαι τους άλλους
– 12 ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή», μτφρ.: Τζένη Καραβίτη, Νήσος, 2009)
 

ΣΕΦΕΡΗΣ

Περάσαμε κάβους πολλοὺς πολλὰ νησιὰ τὴ θάλασσα
ποὺ φέρνει τὴν ἄλλη θάλασσα, γλάρους καὶ φώκιες.
Δυστυχισμένες γυναῖκες κάποτε μὲ ὀλολυγμοὺς
κλαίγανε τὰ χαμένα τους παιδιὰ
κι ἄλλες ἀγριεμένες γύρευαν τὸ Μεγαλέξαντρο
καὶ δόξες βυθισμένες στὰ βάθη τῆς Ἀσίας.
Ἀράξαμε σ᾿ ἀκρογιαλιὲς γεμάτες ἀρώματα νυχτερινὰ
μὲ κελαηδίσματα πουλιῶν, νερὰ ποὺ ἀφήνανε στὰ χέρια
τὴ μνήμη μιᾶς μεγάλης εὐτυχίας.

  

Μάνος Ελευθερίου
 Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;