Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Χρόνια και χρόνια πάλεψα βασανισμένη  καρδιά μου
Με το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
Μιαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω
Εγώ που κάποτε σ'άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Και με τη χαίτη του φεγγαριού σ'αγκάλιασα
και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομμένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό
τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου

                    Νίκος Γκάτσος, "Αμοργός"                                 Από Ματίνα Καραφέρη


 

1 σχόλιο:

...